Eftir Sindra Jóhannsson
Þegar Hann sagði mér frá Húsinu, þá var það ekki ‘’ÞAÐ’’ sem Hann sagði mér heldur ‘’HVERNIG’’ Hann sagði mér það. Hvernig augun urðu tóm, einkennilega smáa höndin titraði og röddin lækkaði; næstum því hvíslaði. Alveg síðan Hann sagði mér það þá hef ég ekki hugsað um annað; gleymt öllu öðru.
Við fyrstu skoðun virðist Húsið vera alveg líflaust,, kannski ekki út af þeirri ástæðu að nokkur lifandi sála hefur búið þar í áratugi, jafnvel meira. Nei, það er eitthvað annað, eitthvað allt annað sem vekur upp ónotatilfinningu; hroll, einhverja hugmynd um ójarðneska veru, sprottna upp af illsku þess Óþekkta.
Allt umhverfi er dautt, eins og eitthvað hafi sogið allan lífskraft úr öllu sem eitt sinn var lifandi; jarðvegi, runnum, trjám. Allt sem má kalla náttúra, jafnvel stóra eikartréð sem eitt sinn hefur gnæft yfir garðinum er dautt. Húsið sjálft er að hruni komið, niðurnítt og ógeðslegt eins og myrkustu skúmaskot manneðlisins, eins og sjúkleg afneitun barnaperrans um að hann hafi ekki gert neitt af sér.
‘’Hvað sem þú gerir, ekki fara inn í Húsið. Ef eitthvað óheilagt er til í þessum tilgangslausa og ómerkilega heimi; þá er það í Húsinu. Hvað sem þú gerir, EKKI fara inn í Húsið’’, segir hann við mig með rödd sem kveikir óskiljanlegan ótta, ótta sem ég hef aldrei fundið fyrir áður, ótta um eitthvað sem ég ómeðvitað veit að ég muni upplifa, ótta um eitthvað óskiljanlegt og illt sem bíður eftir mér í Húsinu en ég get samt ekki setið á mér, jafnvel þótt ég viti innst inni að Það bíður eftir mér.
Eftir vandlegan undirbúning legg ég af stað í átt að Húsinu. Ég er með bakpokann sem ég er búinn að fylla af hlutum, hlutum sem ég kannski þarfnast, öðrum sem ég veit að ég þarf ekki en vekja hjá mér öryggiskennd. Falska öryggiskennd og ég veit það en það er betra að hafa falska öryggiskennd en enga.
Á göngu minni í átt að Húsinu gleymi ég mér í hugsunum um það sem bíður eftir mér, gleymi kuldanum og vindinum sem einkennir þetta gráa land og áður en ég veit af er ég kominn að því, ég er kominn að Húsinu.
Ég ákveð að staldra við í stutta stund og virða fyrir mér Húsið, Húsið sem hýsir ÞAÐ. ÞAÐ sem er óskiljanlegt og illt og ég veit að áður en langt um líður muni ÞAÐ sýna sig. ÞAÐ sem bíður eftir mér.
Húsið er valdmannlega byggt þó ekki megi greina neinn ákveðinn byggingastíl eða tímabil en hefur án efa verið byggt fyrir auðmann á sínum tíma. Skilið hefur verið við Húsið í skyndi, aðeins mestu nauðsynjar og hlutir sem hafa sennilega haft tilfinningalegt gildi íbúanna hafa verið teknir. Ég get ekki annað en velt því fyrir mér hvaða hryllingur hefur átt sér stað í Húsinu sem hefur orsakað þessa flýti, það er engin ástæða sjáanleg sem gefur til kynna að eitthvað ótrúlegt eða illt hafi átt sér stað. Ég get aðeins ýmyndað mér hryllinginn.
Ég legg af stað upp stigann sem liggur frá inngangnum frá stofunni og í átt að fyrsta herberginu á vinstri hönd. Ég opna hurðina og labba inn og beint á móti mér situr lítið rúm sem gefur til kynna að lítið barn hafi átt það herbergi. Á vinstri hönd er lítið skrifborð og lítill stóll situr undir því. Á borðinu er skringilega útlítandi bók með einhverskonar mynd framan á. Myndina hef ég ekki séð áður en af einhverjum ástæðum fjarri mínum skilningi kannast ég við hana. Ég tek hana upp og á því andartaki fyllist hugurinn af sálrænum hugsunum frá lifi mínu, innantómu lífi sem ég hef flotið í gegnum á líflausu og hugsunarlausu skýi og endar á hryllingslegri sýn af sennilegum enda lífs míns, lífi sem endar í Húsinu. Við þetta hendi ég bókinni aftur á borðið og bakka út úr herberginu. Þessi sýn grefur sig innst í vitund mína og drekkur hægt og rólega falskan lífsandann en ég ákveð að halda áfram könnun minni. Beint á móti herberginu er annað herbergi og ég geng í átt að því, en á leið minni heyri ég hljóð, einhvers konar fótatak sem barst frá háaloftinu. Ég stoppa og hlusta en heyri það ekki lengur og held áfram í átt að herberginu. Ég opna hurðina og geng inn, ekkert er þar inni, engin húsgögn, engir hlutir, ekkert nema ólykt, úldin ólykt sem fyllir óndunarfærin að því marki að ég get ekki dregið andann lengur. Ég flýti mér útúr herberginu, dreg andann og þá tek ég eftir því. Bókin sem ég fann stuttu áður, liggur á ganginum við stigann sem liggur upp á háaloft. Þó að hryllingssýnin sem birtist mér úr bókinni áðan er enn grafin í vitund mína og hugsanir tek ég hana upp, þrátt fyrir hræðslu mína um hvað hún myndi sýna mér. Ég tek hana upp og ekkert gerist. Undrun mín leynir sér ekki á andlitinu; undrun við engu. Ég held áfram upp stigann í þeirri von að það sem færði bókina hafi farið þar upp.
Á háaloftinu er sama úldna ólyktin sem fyllti öndunarfæri mín í herberginu niðri. Háaloftið er dimmt, bara einn lítill þakgluggi sem búið er að hylja með einhvers konar svörtu, slímugu og röku efni sem virðist bara loða við þakgluggann. ÞAÐ hlýtur að leynast hér uppi. ÞAÐ sem ég leita að, ÞAÐ sem er óskiljanlegt og illt, ÞAÐ sem bíður eftir mér. Og þarna sé ég ÞAÐ. ÞAÐ stendur í horninu á háaloftinu, starandi á mig með glærum, slímkenndum augunum og ég stirðna upp, get hvorki hreyft búk né limi. Mig langar að öskra af hræðslu við ÞAÐ en get það ekki, það er eins og ÞAÐ sem stendur þarna og starir á mig hafi vald yfir mér. Það eina sem ég sé þegar ég stend hreyfingarlaus með ekkert vald yfir brothættum, veikum líkamanum eru útlínur þess. ÞAÐ hefur “útlit” mannskepnunnar, lægri á hæð en meðalmaður, grennri en eðlilegt er, höfuð sem er of stórt fyrir þennan ómannlega en samt mannlega búk, og granna, langa handleggi. Svarta slímuga efnið sem hylur þakgluggann; hylur ÞAÐ líka, ÞAÐ sem er óskiljanlegt og illt, ÞAÐ sem stendur og starir á mig með glærum, slímkenndum og ómannlegum augunum. ÞAÐ sem hefur beðið eftir mér og þá tek ég eftir því; hægri höndin á þessari ómannlegu en samt mannlegu veru er eins og höndin á Honum, Honum sem sagði mér frá Húsinu með rödd sem kveikti ótta, óskiljanlegan ótta sem ég hafði aldrei fundið fyrir áður, ótta um eitthvað óskiljanlegt og illt sem beið eftir mér í Húsinu og þá rennur það upp fyrir mér að ÞAÐ, þessi ómannlega en samt mannlega vera sem starir á mig; er Hann. Hann er ÞAÐ.
